حقوق بشر و فردگرایی ( بهزاد مهرانی)

آدرس جدید وبلاگ من

behzadmehrani — Fri, 04 Sep 2009 13:02:06 GMT

بعد از چندین بار فیلتر شدن اسباب کشی کردم به این آدرس:

http://www.behzadmehrani.co.cc

محمد رضا شریفی نیا جان سپرد

behzadmehrani — Tue, 04 Aug 2009 14:08:18 GMT

"به دوست نازنین در بندم ابوالفضل عابدینی"

می اندیشیدم که عنوان این نوشته را چه بگذارم.خواستم بنویسم،شریفی نیا سر سپرد.بعد از مدتی کلنجار رفتن با خود نوشتم:شریفی نیا جان سپرد.جان در ادبیا ت فارسی در بسیاری از موارد،معنایی غیر از تن و این جسم خاکی دارد.جان،جوهره و اصل هر چیز است. وقتی می گوییم "جان کلام"،از گوهره و بطن کلام سخن می گوییم.همان که فردوسی بزرگ آن را در کنار "خرد" ارج می نهد و مولانا می گوید:جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او.به این معنا است که می گویم:شریفی نیا جان سپرد.آقای شریفی نیا! شما که خود را شاگرد علی شریعتی می دانید حتما بحث "هنر برای هنر" ایشان را شنیده اید.هنری که برای هنر مند،مسئولیتی انسانی در پی ندارد.

حضور شریفی نیا و الماسی و قطبی در مراسم تنفیذ احمدی نژاد روح هر هنرمند و هنر فهمی را می آزارد. هنر،روح آدمی را تلطیف می کند و هنرمند عاشق زیبایی است.انسان ها لطافت و زیبایی را دوست می دارند و هنرمند به تبع روح پروانه ای اش دو چندان.در تنفیذ رئیس جمهوری شرکت جستن – ورای همه ی حرف و حدیث هایی که وجود دارد – که چهره و کلامش،و اندیشه و سکناتش،اندک ظرافت و فطانتی را به تصویر نمی کشد،برای کسی چون شماکه با هنر و زیبایی سر و کار دارد چه معنایی می تواند داشته باشد؟جز این که بگوییم هنر را ابزاری کرده اید برای نان به نرخ روز خوردن؟نانی که به خون نداها و سهراب ها و کیانوش های میهنمان آغشته است.هنر قداست دارد. می توان از آن بالشی ساخت برای خود را بر روی آن به خواب زدن،اما دیری نمی پاید که این خواب آشفته خواهد شد.هنر از چماق،اندیشه می سازد.مگر چماق به دست دیروز را ندیده ای که هنر به جای چماق به دستش دوربین داد؟همان که شما مقابل دوربینش ظاهر شدید.از روزگار درس می باید آموخت که: هر که ناموخت از گذشت روزگار / هیچ ناموزد زهیچ آموزگار.

این روزگار فیلسوف شهیری چون مارتین هایدگر را به سبب همکاریش با پیشوای نازی ها مطعون خود ساخت.گونتر گراس را بدنام کرد.بیاندیش که با همچون تویی چه خواهد کرد.

تختی را کنار شعبان جعفری بگذار.بهرام بیضایی را در کنار فرج الله سلحشور.چه چیزی دستگیرت می شود؟فکر کن.

شما می خواهید کجا بیاستید؟نمی گویم که یک هنرمند لزوما باید یک کنشگر سیاسی،اجتماعی ِ آزادی خواه باشد،اما خوش رقصی برای ارباب ِ بی مروت ِ قدرت ِ باد آورده نیز دور از شان یک هنرمند است.

آقای شریفی نیا!می دانی این نوشته را چرا به ابوالفضل عابدینی تقدیم کردم؟یقین دارم که نمی شناسی اش. نه او را و نه بسیاری چون او را.که اگر می شناختی تو را آنجا که قدم گذاشتی چه کار بود.

نوروز در اهواز میهمان ابوالفضل بودم.شب ِ دیر هنگام مرا به شهر برد و با من از مناطق حاشیه ی شهر سخن گفت. حاشیه ای که فقر و فلاکت در آن بی داد می کرد.قلبش برای سرفرازی ایران می طپید.همان قلبی که بیمار است و تاب شکنجه ندارد.حال این جوان شرافتمند در بند است و تو ... .دیگر نمی دانم چه بگویم. می ترسم که حرمت قلم نگه ندارم.در خانه اگر کس است،یک حرف بس است.

بیایید همه با هم اعتراف کنیم

behzadmehrani — Sun, 02 Aug 2009 08:17:18 GMT

اعتراف می کنم پس هستم. د . کارد

از آنجا که این روزها دوباره بازار اعتراف داغ است و بزرگان همه اعتراف می کنند،ما هم پا در کفش که نه،در دمپایی بزرگان می کنیم و اعتراف می نماییم.آدم که حتما نباید در سلول انفرادی باشد تا به یاد خدا بیافتد و متنبه شود و اعتراف کند.از آن جا که خداوند متعال همه جا حضور دارد و از رگ گردن به آدمی نزدیک تر است (البته در انفرادی نزدیک تر تراست،چون کارشناسان محترم نزدیک تر شدن را تسریع می کنند)،بیایید همه با هم اعتراف کنیم.

این جمله ی "بیایید همه با هم اعتراف کنیم" نیاز به توضیح دارد که مبادا کژتابی ِ زبانی و بدفهمی به دنبال داشته باشد.کلمه ی "بیایید" ِ این جمله،هیچ ربطی به رنگ سبز،انقلاب مخملی،کودتای محفلی،مخملباف و غیره ندارد.منظور از "بیایید"ربطی به اصل 27 قانون اساسی و این که تجمعات بدون حمل سلاح آزاد است نیز ندارد. مراد این نیست که به خیابان بیایید و با سر خود به باتوم دیگران بزنید و باتوم لباس شخصی های محترم را بشکنید و اغتشاش کنید و یا اینکه با بینی ِ خود به مشت نیروهای جان بر کف بزنید و به مشت های نازنین آن ها آسیب برسانید و یا از آن بدتر تن ِ خود را به گلوله های آنان بزنید.از "بیایید"،همان فعل امر از آمدن را مراد کنید.اما آمدن برای استغفار و توبه. همان گونه که منافقینی چون سعیدی سیرجانی و احسان طبری و عزت الله سحابی و ... آمدند و از "کژ راهه" به راه ِ راست هدایت شدند.

از کلمه ی "همه با هم" نیز نباید به یاد اتحاد اپوزیسیون و از این جور خزعبلات افتاد.منظور این است که باید از "همه با هم" عبور کنیم و بعد از اعتراف همه با هم یکصدا فریاد زنیم که "همه با او". اوست که می ماند و اصلا ایزد منان جهان خلقت را به خاطر "او" بنا کرده است و اگر "همه با هم" اعتراف نکنیم که "همه با او"،ممکن است روی سنگ گرانیتی ِ مزارمان بنویسند "هو الباقی".پس قبل از آن همه با هم فریاد می زنیم که :همه با او.

از کلمه ی "اعتراف"هم عبور می کنیم که از بس وضوح دارد نیاز چندانی به شفاف سازی ندارد.شما بعد از نزدیکی به خداوند در سلول انفرادی،جملاتی بر زبان می آورید از قبیل این که "من خائنم"،"می خواستم از طریق شرکت در انتخابات،یواش یواش،انقلاب ِ یواشکی کنم و نرمک نرمک،بر اندازی نرم کنم"،"لطفا مرا اعدام کنید"،"من آدم خیلی بدی هستم و رابطه ام با منافقین و معاندینی چون جین شارپ یک رابطه ی مراد و مریدی است و چندین بار در کافی شاپی در میدان توپخانه با او دیدار داشته ام و از آنجا که زبان بلد نبودم با زبان اشاره صحبت کردیم و حرف های مخملی زدیم" و خلاصه از این جور حرف ها. به این می گویند اعتراف.

واژه "کنیم" نیز در جمله ی "بیایید همه با هم اعتراف کنیم" نیز نباید راهزنی کند که به قول شاعر "اشتراک لفظ دائم رهزن است". این اشتراک لفظ بسیار خطرناک است و ممکن است خدایی ناکرده کار دست معترفین بدهد. "کنیم" هیچ ربطی به "کردن" ندارد. این را گفتم که زبانم لال قبل از پایان اعترافاتمان،اتهام فساد اخلاقی به ما نچسبد.این "کنیم" که از مصدر ِ" کردن" ساخته شده ،ربطی به آن کردن ِ معروف که ادبی اش می شود سپوختن ندارد. اگر مثلا در ختم پدرمان خانمی برای هم دردی دست ما را فشرد از آنجا که ما در آن شرایط عزادار بودیم و اصولا در این شرایط نعوذ بالله،نعوذ اتفاق نمی افتد،چون اصلا دل و دماغ آن نیست نباید فکر بد کرد.در اعتراف نیز چنین است.آدم عزادار است و راست نمی شود و تنها به راه راست هدایت می شود.اصلا چرا آدم عاقل طوری حرف بزند که زندگی اش در خطر بیافتد.بنابر این، اصل ِ جمله را تغییر می دهیم."بیایید همه با هم اعتراف دهیم".بازم که نشد."دهیم" هم که از مصدر "دادن" است. این هم ممکن است کژفهمی ایجاد کند. بهتر است بگوییم:"بیایید همه با هم اعتراف ...".کارشناسان محترم و مودب و مهربان،خودشان جای این سه نقطه را پر کنند .خلاصه ما که اعتراف شدیم. شما هم اعتراف کنید تا سبک بار شوید.

تا اعتراف بعدی بدرود.

ادای احترام دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال به ندا آقاسلطان و سهراب اعرابی

behzadmehrani — Sun, 02 Aug 2009 00:34:54 GMT

بامدادخبر: دوشنبه بعدازظهر جمعی از دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال دانشگاههای تهران در قطعه 257 بهشت زهرا بر سر مزار ندا آقاسلطان و سهراب اعرابی حضور یافتند و با نثار گل یاد این شهیدان را گرامی داشتند.

به گزارش بامدادخبر، پس از لحظاتی سکوت به احترام ندا آقاسلطان و سهراب اعرابی که در این قطعه به خاک سپرده شده‌اند ونیز سایر از دست رفتگان، چند تن از اعضای این تشکل نوپا، سخنانی را ایراد کردند.

ابتدا رشید اسماعیلی، در سخنانی با ابراز همدردی با خانواده های این شهدا گفت: در این سی سال قبرستانهای زیادی آباد شدند و زندانهای بسیاری پر شدند و از همه تلخ تر اینکه بسیاری از کسانی که به این زندانها و سلولها رفتند و در این گورها خفته اند افرادی نبودند که شایسته اش باشند بلکه آنها به سرنوشت ملت و میهنشان علاقه مند بودند. گورهای بی نشان و پرنشان شهدای راه آزادی در این کشور زیاد هستند، از خاوران گرفته تا بهشت زهرا. سهراب اعرابی و ندا آقا سلطان از جمله این افراد هستند که در مسیر طولانی دموکراسی خواهی کشور سهیم بوده اند.

این عضو دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال در ادامه به مواضع این تشکل درخصوص جنایات و بازداشتها پرداخت و گفت: ما اعضای دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال، خودمان را متعهد به اهداف مبارزه صد ساله ملت ایران و آزادی می دانیم و به حمایت از تمامی شهدای راه آزادی جنبش اخیر می پردازیم. ما نه فقط با خانواده‌های آنها همدردیم بلکه ما خود از مادر سهراب روحیه می گیریم. ما همچنین خواهان آزادی تمامی زندانیان از جمله عبدالله مومنی، احمد زیدآبادی، مصطفی تاجزاده، بهزاد نبوی، سعید حجاریان که از نگران وضعیت سلامتش هستین، محمدعلی ابطحی، عبدالله رمضانزاده، علی وقفی، حسام سلامت و سایر بازداشت شدگان هستیم. حضور ما در اینجا تجدید عهدی است با حاکمیت ملی و دموکراسی، تا وقتی که شعار "یک ملت، یک دولت، آنهم به دست مردم" تحقق نیافته در این راه تلاش می کنیم.

در ادامه بهزاد مهرانی دیگر عضو لیبرالها نیز درسخنانی کوتاه تاکید کرد که این شهدا نیامده بودند کشته شوند آنها آمده بودند برای زندگی بهتر، آنها خواهان کرامت انسانی، آزادی و حقوق بشر بودند. ما اینجا آمده ایم چون جان انسان فارغ از هر مذهب، باور و ایدئولوژی ارزشمند است. آنها خواهان شادی بودند اما ما امروز در غمشان شریک هستیم.

احمد عشقیار نیز ضمن محکوم کردن خشونت اعمال شده علیه شهروندان غیرمسلح و بی دفاع، اظهار داشت که از افرادی که از تریبونهای رسمی و رسانه های عمومی ماموران و هواداران خود را دعوت به خشونت و کشتار مخالفین می کنند، باید پاسخگوی خانوادهای داغدیده و افکار عمومی جریحه دار شده، باشند. در غیراینصورت دور نیست زمانی که آنان در پیشگاه دادگاههای داخلی یا بین المللی پاسخگوی این جنایات باشند.

به این سوالات پاسخ دهید و جایزه بگیرید

behzadmehrani — Sat, 01 Aug 2009 11:02:18 GMT

هر کس به این سوالات پاسخ صحیح بدهد به قید قرعه جایزه در یافت خواهد کرد.

۱.صاحب این عکس ها چه کسانی‌ هستند؟

۲.کدام عکس اصلا نمی داند که تقلب را با چه ق‌ ای می نویسند و عاشق عدد ۱۱ میلیون است؟

۳.کدام عکس به عدد ۱۱ میلیون شبیه است؟

۴.آیا صاحب این دو عکس گم شده اند؟اگر جواب مثبت است صاحب کدام عکس گم شده است؟

۵.آیا به صاحب عکس رافت رفته است یا چیز دیگر؟

۶.معنی لغوی رافت کدام یک از گزینهای زیر است؟

ا.باتوم ب.احمدی نژاد ج.کهریزک د.سعید ...

۷. صاحب عکس بد از مراسم تحلیف که کله اش توسط رئیس جمهور مهر ورزبه سقف چسبانده می شود ، چه شکلی‌ خواهد شد؟

* احمدی‌نژاد:بعدتحليف سرشان رامی‌چسبانیم به سقف

«نمی خواستند که بمیرند»

behzadmehrani — Thu, 30 Jul 2009 16:06:18 GMT

امروز چهلم ندا آقاسلطان و دیگر جان باختگان جنبش مسالمت آمیز پس از 22 خرداد است. ندا به گونه ای خاص به نماد این جنبش تبدیل شده است.

«شهید» واژه ای است که برای کسانی که در راه هدفی والا کشته می شوند به کار برده می شود. در باور مذهبی شهید کلمه ای مقدس است . انسانی که برای اعتلای باوری ارزشمند از جان خویش می گذرد. بسیاری از این گونه کلمات مقدس و کاربرد آن در جامعه نشان از اعوجاج و نابسامانی ای دارد که گریبان جامعه و مردم آن را گرفته است. «شهادت» یکی از این کلمه هاست. آن کس که به خاطر بیان حقی و یا برپائی عدالتی جان می سپارد با مرگ خویش فریاد بر می آورد که حقیقت و آزادی و عدالت در اینجایی که من می زی ام محجور است. در کشوری که حاکمانش با رأی مردم و شیوه ای دموکراتیک عزل و نصب می شوند، نیازی نیست که انسان از تنها سرمایه ی زندگی اش که جانش است بگذرد. جانی که برتر از هر اندیشه و ایدئولوژی و مذهبی است و قربانی کردن آن ، تجارت گوهری ارزشمند به ثمن بخس است. آنجا که آدمی برای احقاق حقوق حقه ی خویش خطر می کند و تن به گلوله می سپارد این کرامت انسانی است که لگد مال سم ستوران ارباب قدرت می شود.

تفاوت جنبش کنونی و اصولا هر جنبش مسالمت آمیز با بسیاری از جنبش های خشونت گرا این است که در این جنبش مردم نمی خواهند که بمیرند و این مهم را از شعارهای این حرکت می توان دریافت. هیچ کس فریاد بر نمی آورد که « بکشید ما را... » ، «خونی که در رگ ما است هدیه به فلان است و بهمان .» و یا «ما عاشق شهادتیم». همه آمده اند برای ستایش زندگی ،شادی ، سبزی و نشاط. هیچ کس نیامده است که جانش را برای ایدئولوژی ای ناکجا آبادی و اوتوپیایی قربانی کند. شعار ، شعار شعور است و زندگی. نه کسی می خواهد جان بدهد و نه می خواهد جانی بستاند.ندا و سهراب و محسن های این دیار می خواهند در زیر سقف آسمان و در روی همین خاکدان ، زیستی انسانی، آزادانه و با طراوت و شادی داشته باشند. هرچند مرگ اندیشان و لبخند ستیزان جان از آنان می ستانند اما آنها برای زندگی بهتر و آزادتر بر روی همین خاک به خیابان ها آمده اند. آنها نیامده اند جان خود را قربانی سازند تا در آسمانها و جهانی دیگر رستگار شوند. جان دادن ،فی نفسه برایشان عملی ارزشمند نیست. آن که براحتی از جان خویش می گذرد به راحتی جان دیگران را نیز می گیرد و نداهای میهن ما نیامده اند که بمیرند. آمده اند که زندگی کنند و این تناقضی سخت دل آزار است. آن که برای آزادی و شادی آمده است و جانش را هدیه ای گرانبها می داند که حاضر به قربانی کردن اش در پای هیچ تفکر بیدر کجائی نیست جان می دهد و کشته می شود.

چهل روز گذشت. چهل روز از روزی که نداها و سهراب ها و اشکان های این دیار به خیابان آمدند تا زندگی آزادتر و شادتری را طلب کنند. آنان قربانی کسانی شدند که زندگی ِ آدمی را ناچیز می شماند و می خواهند همه جهان آنچنان باشد که آنها از پشت عینک های جزم اندیشی ِ خود نظاره می کنند. نداهای ما در کوچه و خیابان، آزادی و شادی را فریاد زدند. آنها نمی خواستند که بمیرند.

گفتند/" نمی خواهیم / نمی خواهیم که بمیریم/گفتند!/ دشمنید! / دشمنید/ خلقان را دشمنید / چه ساده/ چه به سادگی گفتند و/ ایشان را / چه ساده / چه به سادگی

کشتند!/ و مرگ ایشان/ چندان موهن بود و ارزان بود / که تلاش از پی زیستن

به رنجبارترگونه ئی/ ابلهانه می نمود: / سفری دشوار و تلخ / از دهلیزهای خم اندر خم و پیچ اندر پیچ/ از پی هیچ!/ نخواستند / که بمیرند، / یا از آن پیش تر که مرده باشند / بار خفتی / بر دوش / برده باشند، / لاجرم گفتند / که "- نمی خواهیم / نمی خواهیم / که بمیریم!" / و این خود / ورد گونه ئی بود / پنداری / که اسبانی / ناگاهان به تک / از گردنه های گردناک صعب / با جلگه فرود آمدند. / و برگرده ی ایشان / مردانی / با تیغ ها / برآهیخته. / و ایشان را / تا در خود باز نگریستند / جز باد / هیچ / به کف اندر نبود- / جز باد و به جز خون خویشتن، / چرا که نمی خواستند / نمی خواستند / نمی خواستند / که بمیرند

احمد شاملو

** ملاحظاتي جامعه شناختي پيرامون مرگ و بيماران سرطاني . یوسف اباذری

نگو

behzadmehrani — Thu, 30 Jul 2009 00:32:18 GMT

فردا چهلم ندا آقا سلطان و دیگر جانباختگان وقایع اخیر است.در این هجوم اندیشه‌هایی‌ که شب ها دامنم را رها نمی کند ،به کتاب‌هایم سرک می‌کشم،تا اندوه دل‌ را کمی‌ تسلا ببخشم.چند روز پیش که با دوستانم بر مزار ندا و سهراب بودیم به مرگ ایشان بسیار اندیشیدم که در موردش خواهم نوشت.داشتم می‌گفتم که در کتاب‌هایم به دنبال آرامشی می گشتم.به شعر پناه بردم.شعری خواندم از عباس صفاری که کمی‌ از اندوه ِ بسیارِ درونم کاست.شعری که پاسخی بود به چه کنم چه کنم‌هایم و کجا بروم کجا بروم هایم.چه شاعری است این صفاری.بخشی از این شعر را با هم می‌‌خوانیم.

نگو

نگو جایی نداری بروی

این سه متر و نیم حیاط خانه ات را هم

درست ندیده ای.

دنیا را که نمی‌توان

در هوای حلزونی این اتاق

سبک سنگین کرد

دیوار‌های این جهان

سر به فلک هم که بر کشند

بیش از این پرده‌های کیپ

عرصه بر نگاه تو تنگ نمی‌‌کنند.

پرنده‌ای که پر می‌‌کشد از آشیان

نه آدرسی دارد نه شماره ی پروازی

نه قرار ملاقاتی،

شاخه ی هیچ درخت و

نرده ی هیچ بالکنی را نیز

به نامش ثبت نکرده اند.

این هوای ملس هم

که از فرط زلالی و صافی

پروانه میانش بکس و باد می‌‌کند

خوشبختانه ارث پدری هیچ دیوثی نیست.

...

"کبریت خیس" عباس صفاری.انتشارات مروارید ص 96

نقدی بر پرسش های کدیور از آیت الله منتظری

behzadmehrani — Thu, 23 Jul 2009 17:51:18 GMT

چندی پیش با دوست فرزانه ای در مورد واکنش های روحانیون و ... مراجع تقلید نسبت به جنبش سبز و پیامدهای آن پس از 22خرداد مباحثه ای داشتم. صاحب این قلم در این بحث دوستانه به عمل استفتای دکتر کدیور از آیت ا... منتظری انتقاد داشتم و لب کلام آن رفیق شفیق این بود که این انتقادات در چنین شرایطی به مصلحت نیست. به یاد قبل از انقلاب 57 افتادم که در آن زمان نیز به بهانه ی مصلحت و عدم شکاف در میان مبارزین علیه نظام سلطنتی ،بسیاری از نقد متفکران و معلمان انقلاب سر باز زدند. مهندس بازرگان بعدها گفت که در زمان اوج گیری تفکرات علی شریعتی همواره منتقد اندیشه های او بوده است. اما به علت اتحاد بین صفوف مخالفین نظام از نقدهای خویش چشم پوشیده است. بهانه ی« ایجاد انسجام بین صفوف منتقدین» بهانه ی منطقی و معقولی نیست که بتواند موجبات آن را فراهم سازد که چشم بر نقد اندیشه ها ببندیم. به ویژه اگر بر این باور باشیم که هدف وسیله را توجیه نمی کند.

محسن کدیور در روز میلاد امام اول شیعیان پرسش هایی را با آیت ا... منتظری در میان نهاد. پرسش هایی کلی و بدون مصداق که لاجرم پاسخ هایی بدون ذکر مصداق را نیز به دنبال داشت. ( باتوجه به اینکه کار فقیه تعیین مصداق نیز نیست ) کدیور در پرسش نخست خویش می گوید: « تصدی مناصبی که براساس قانون لازم الرعایه – شرط ضمن عقد خدمت کلیه متصدیان خدمات عمومی – مشروط به شرایطی الزامی از قبیل عدالت ، امانتداری ، تدبیر و برخورداری از رای اکثریت مردم است، پس از سقوط شرایط و احراز مکرر صفات متضاد به نحو شیاع و در حد اطمینان قریب به یقین , چه حکمی دارد؟ .. و آیت ا... منتظری از بین رفتن هریک از آن شرایط را بدون حاجت به عزل ، موجب سقوط قهری ولایت و تصدی امر اجتماعی و عدم نفوذ احکام صادره از سوی آن متولی و متصدی می داند» و سپس آیت الله وظیفه شرعی مردم در قبال چنین متصدیانی را برکناری آنها با رعایت مراتب امر به معروف و نهی از منکر و حفظ ترتیب الاسهل فالاسهل و الانفع فالانفع و انتخاب مفیدترین و کم هزینه ترین راه ممکن می داند.

این پرسش و پاسخ مورد توجه بسیاری از رسانه ها و منتقدین حکومت جمهوری اسلامی قرار گرفت و همگان مراد و منظور پرسشگر و پاسخ دهنده را دریافتند. دانستند که روی سخن در « سقوط قهری ولایت » با چه کسی است.

اینکه اکثر روحانیون و مراجع تقلید همراه و همگام جنبش کنونی ملت ایران هستند ، ادعایی است که نمی توان چندان برای آن دلایل قانع کننده یافت. بسیاری از روحانیون و مراجع تقلید پشتیبان حکومت اسلامی هستند. بسیاری از آنان همواره حمایت خود را از نظام مستقر اعلام داشته اند و برخی از آنان نیز سکوت پیشه کردند. سکوتی که به زعم کدیور نشانه ی حمایت آنان از جنبش مردم ایران است. حال آنکه این سکوت را به هیچ وجه نمی توان اینگونه تفسیر نمود. چگونه است که روحانیت شیعه که به باور دکتر کدیور همواره ملجاء و پناهگاه مظلومان بوده است ، اکنون راضی به سکوت شده است ؟ افراد شجاع و حق طلبی چون آیت الله منتظری استثناء هستند.

نقدی که به سوالات آقای کدیور از آیت الله منتظری وارد است نقدی مفهومی نیست بلکه نفس اینگونه پرسش ها - بدون ورود به ارزشمندی و کارایی آن- مورد انتقاد است. می دانیم که مراجع تقلیدی وجود دارند که به ولایت مطلقه فقیه باور دارند و همچنین روحانیونی که این حرکت های مردمی را مصداق « بغی » ( بدکاری و فساد و ستمکاری ) شناخته و سرکوب و کشتار ناراضیان مسالمت جو را عملی شرعی می دانند. حال اگر کسی به عنوان یک مقلد دینی پرسش هایی متفاوت با آنچه کدیور با آیت الله منتظری در میان نهاده است را از مرجع مورد وثوق خود بپرسد و پاسخی متفاوت و بل متضاد با آنچه دکتر کدیور دریافت کرده است را دریافت کند آیا این مقلد محترم دلیل متقنی یافته است که دست به کشتار معترضین بزند؟ مگر آیت الله خمینی به عنوان یک رهبر دینی و سیاسی و مرجع تقلید نگفته اند که « حفظ نظام از اوجب واجبات است» پس چگونه است که از مریدان و مقلدان ایشان می خواهیم که برای حفظ نظام اسلامی در برابر معترضان سکوت کنند؟

تکیه بر استفتا در مسائل سیاسی اینگونه نیست که همواره پاسخی داشته باشد که به مذاقمان خوشایند باشد. ای قفل گر اینگونه نیست که همواره برایمان کلید بسازد تا ما با کمک آن درهای بسته خود را بگشائیم و گاهی قفلی بر قفل های دیگر ما می زند که به قول مولانا « قفل گر گه قفل سازد گه کلید »

در نظام های دموکراتیک براساس رأی و نظر قاطبه ی مردم است که امور انسان ها سامان می یابد و این چنین نیست که این راه شفاف را بتوان با استفاده از استفتا شرعی دور زد.

محسن کدیور در مصاحبه با مجله آلمانی اشپیگل (8 تیر 1388 ) در پاسخ خبرنگار مجله می گوید : «من قبول دارم که پاره ای از جوانان تمایل به زندگی از نوع غربی دارند. اما نباید برای آن وزن زیادی قائل شد. نه من و نه اکثریت هموطنان من طرفدار جدایی کامل دین از حکومت نیستیم . ایران کشوری است با سنن و ارزشهای اسلامی . بیش از 98% ایرانیها مسلمان هستند. » از اینکه آقای کدیور چگونه و بر اساس چه آماری به این نتیجه رسیده اند که اکثریت ایرانیان خواهان جدایی کامل دین از حکومت نیستند در می گذریم. پرسش این است که حکومت دینی مورد نظر ایشان بر اساس کدام تعریف از دین شکل می گیرد. از دین تعاریف متفاوتی ارائه شده است. حال حکوت دینی باید بر مبنای کدام یک از این تعاریف متعدد و متکثر و متلون و بعضا متضاد شکل گیرد؟ اگر دین را همچون تعریفی که مولانا بعنوان یک عارف مسلمان ارائه داده است ، « حیرانی »* بدانیم و «سبب دانی »** و چون و چرا کردن را دور شدن از حضرت باریتعالی بشناسیم، بر اساس این پارادایم چگونه می توان دست به تأسیس حکومتی دینی زد؟ لاجرم باید در اینجا تعریفی از دین را مبنای تشکیل حکومت دینی قرار دهیم و قطعا این تعریف نیاز به مفسران و ایدئولوگ های خاص خود دارد که نتیجه اش رفتن از یک حکومت مطلقه دینی به سوی حکوت مطلقه دینی ِ دیگر است . پرسش های کدیور از آیت الله منتظری به گونه ای استفاده ابزاری از دین است . استفاده ابزاری که راه گشای جنبش مردمی ایران است اما تجربه ی سی ساله ی حکومت جمهوری اسلامی نشان داده است که اینگونه استفاده از دین راه به جائی نخواهد برد زیرا ناباورمندان به حکومت دموکراتیک نیز می توانند از این ابزار در جهت استیلای استبداد مذهبی استفاده کنند چنانچه تاکنون با توانائی و امکانات بیشتر و ابزارهای کارآمدتر این کار را کرده اند.

* گه چنین بنمایدو گه ضد این / جز که حیرانی نباشد کار دین (مثنوی )

** از سبب دانی شود کم حیرتت / حیرت تو ره دهد در حضرتت

زیرکی بفروش و حیرانی بخر / زیرکی ظن است و حیرانی بصر ( مثنوی )

چه کسانی می توانند آدم بکشند؟

behzadmehrani — Wed, 15 Jul 2009 21:35:18 GMT

به خاطره ی : ندا آقا سلطان ، سهراب اعرابی و همه جان باختگان راه آزادی

ستاندن جان آدمیان عملی است که از هر انسانی برنمی آید. باید به گونه ای خاص بیاندیشی تا بتوانی دیگری را از زنده بودن محروم سازی. در اینجا روی سخن با قتل هایی نیست که بر اساس دزدی ، تجاوز به عنف و دیگر اعوجاجات اخلاقی رخ می دهد بلکه از دیگر کشی ای سخن می گوید که مبنای عقیدتی دارد. یعنی انسانی به علت باوری خاص ، انسانی دیگر را نابود می سازد. برای این انسان کشی ِ بر مبنای عقیده و آرمان می توان دلایل متعددی را برشمرد که از آن جمله است برتر دانستن عقیده و آرمان از جان ِآدمی. آن اندیشه ای که عقیده ، ایدئولوژی، مذهب و ... را برتر و والاتر از جان آدمی ( همین گوشت و پوست و استخوان ) می داند ، می تواند به راحتی جان خود و دیگری را در پای آن باور مقدس و والا قربانی سازد. زیرا در این میان آن چه ارزشمند است ایدئولوژی یا مذهب مورد نظر است و می توان جان ِانسانها را به خاطر بر پا نگه داشتن احکام و مرام آن ایدئولوژی از آنان ستاند. آن چه در این میان قربانی می شود "انسان" است که برایش ارزشی متصور نیست. رسم فدیه دادن و یا قربانی کردن سنتی است که در مذاهب گوناگون به رسمیت شناخته شده است. اما در این قربانی کردن ، همیشه چیز کم ارزش در پای امر با ارزش قربانی می شود مانند قربانی کردن گوسفند در پای انسان. هیچ گاه ندیده ایم که انسانی را در پای گوسفندی ذبح کنند زیرا قربانی کنندگان بر این باورند که جان انسان بسی ارزشمندتر از جان گوسفند است و می توان این حیوان را به خاطر قرب الهی یا دفع بلا از انسان، قربانی کرد.

اندیشه ای که عقیده یا مرام و مسلکی را برتر از جان آدمی زادگان می داند می تواند آدمی را در پای آن مسلک قربانی سازد و یا جان انسانها را به خاطر احیای باور و ایدئولوژی ای خاص از بین ببرد.مولانا بیت مشهوری در مثنوی دارد که می تواند مورد بدفهمی قرار گیرد.

ای برادر تو همان اندیشه ای

مابقی تو استخوان و ریشه ای (دفتر دوم )

در اینجا مولانا انسان را قائم به اندیشه اش می داند و برای استخوان و ریشه ارزشی کمتر از اندیشه ی او قائل است این چنین است که در بیت بعدی نتیجه می گیرد.

گر گل است اندیشه ی تو گلشنی

و بود خاری تو هیمه ی گلخنی

اگر اندیشه ی کسی گل بود باید جان او را نیز ارج نهاد و اگر اندیشه اش خار بود چون هیمه ی گلخن مستحق سوزاندن است. بحث هدم مرتد در جهان سنت نیز از همین برتر دانستن عقیده از جان آدمی سرچشمه می گیرد. زیرا فرد از مذهبی که حق مطلق است (به باور معتقدینش) به مذهبی دیگر که از حقیقت بی بهره است رجعت کرده است و او را می توان همچون یک وحشی، پیش نشاب و رماح نابود ساخت.

پس چو وحشی شد از آن دم آدمی

کی بود معذور ای یار سمی

لاجرم کفار را شد خون مباح

همچو وحشی پیش نشاب و رماح

جفت و فرزندانشان جمله سبیل

ز آنکه وحشی اند از عقل جلیل ( دفتر اول، مثنوی ، تصحیح نیکلسون )

در نظام های ایدئولوژیک نیز جریان از همین قرار است. در این گونه نظام ها نیز جان آدمیان فاقد ارزش است. جان ها را می توان در پای ایدئولوژی های ناکجا آبادی قربانی کرد. در این گونه نظام ها، محوریت ، ایدئولوژی است و انسان ها تا همراه و همگام ایدئولوژی هستند از حق نفس کشیدن بهره مند هستند. نگاهی به چند واقعه ی اخیر می تواند لب این مهم را آشکار سازد. کشته شدن مروه زن محجبه مصری در آلمان به دست یک نژادپرست آلمانی ، کشته شدن بیش از 150 نفر از مسلمانان به دست دولت چین ، و کشته شدن تعداد کثیری از مردم ایران به دنبال اعتراضات مسالمت آمیز پس از 22 خرداد. مروه به دست نژادپرستی کشته شد که ارزش جان آدم ها در باورش کمتر از ارزشمندی ِنژاد یا قومی خاص است. در ایران نیز همین گونه است. تفکر خودی و ناخودی موجبات تفکیک ارزشی ِ انسان ها را پدید آورده است.

انسان هایی که از ایدئولوژی حاکم دورند و آنگونه نمی اندیشند که دولت - مردان می اندیشند جانشان بی ارزش است و می توان آنها را کشت یا به بند و حبس کشاند و آزارشان داد. زیرا آنچه که باید از آن دفاع کرد ایدئولوژی رسمی و رهبران آن است نه جان آدمی .

نکته قابل تامل اینجاست که حکومت ایدئولوژیک در نزدیکان فکری ِ خود نیز قائل به خودی و غیرخودی است. برای مروه زن به ناحق کشته شده ی مصری گریبان چاک می کند، اما کشتار مسلمانان را در چچن یا چین نادیده می گیرد. برای قتل ندا آقاسلطان و سهراب اعرابی و ... ککش نمی گزد اما برای مروه ، جامه می دراند. نتیجه آنکه برای دولت ایدئولوژیک این جان مروه نیست که ارزشمند است ، بلکه بقای ایدئولوژی ِ بیدر کجایی است که اولویت دارد.

در مطلبی دیگر که می توان آن را ادامه این نوشته دانست، در مورد جان دادن در پای آرمان های اصیل انسانی سخن گفته خواهد شد.

جانا روا نباشد خون ریز را حمایت

behzadmehrani — Sat, 11 Jul 2009 00:32:18 GMT

به: شیوا نظر آهاری،عبدالله مومنی و همه ی محبوسان ِ جور

مدتی است که می خواهم برای بازداشت شدگان پس از انتخابات!! 22 خرداد مطلبی قلمی کنم اما دچار سرگیجه و بهت شده ام. نمی دانم از کجا و از چه کسی یاد کنم. از سویی مبهوت این همه وقاحت زعمای امور شده ام که با این همه دریدن و بریدن و یغماگری و قتل، هنوز داعیه ی آن دارند که در ایران آزادی مطلق وجود دارد و از سویی حیران این حجم گسترده ی بازداشت روزنامه نگاران و فعالین سیاسی و مدنی و حقوق بشر. چگونه می توان اعتراضات مسالمت جویانه و بدون خشونت مردمی را سرکوب کرد و از سویی در بوق و کرنا کرد که ایران آزادترین کشور جهان است.
شاید حکومتگران ما معنای آزادی مطلق را نمی دانند. نه چنین نیست. معنای مطلق را خوب می دانند، قدرت مطلق، ولایت مطلق، حقیقت مطلق و بسیاری مطلق های دیگر. اصلا اینان مردان مطلق اندیشند. خود را مطلق حقیقت می دانند که می توانند اینچنین چنگال بر روی عدالت و شرافت بکشند و شب با وجدان آسوده و قلبی مطمئن سر بر بالین بگذارند. اینان معنای مطلق را خوب می دانند. آنچه در قاموس ایشان معنا ندارد همانا شجره ی طیبه ی آزادی است، که اگر جز این بود مطلقه هاقدر نمی دیدند و آزادی غدر. مطلقه ها بر صدر نمی نشستند و آزادی در حبس.
اینجا از کدام آزادی سخن می گویند که خواهر نازنینم "شیوا نظرآهاری" را به صرف دفاع از حقوق و کرامت انسانها به حبس می برند؟ در مدتی که در کمیته گزارشگران با شیوا همکاری می کردم جز بی تابی و دغدغه در دفاع از کرامت انسانها از او ندیدم. چگونه است که دولتی که خود را نماینده امام عصر می داند و مدعی است که حکومتش ادامه ی حکومت علوی است و خداوند را محافظ و یاور حکومت خود می داند، دختر جوانی را که جز تقلیل مرارت انسانها هدفی ندارد را تاب تحمل ندارد.
همه دوستانم که امروز در بندند جرمی جز پاسداشت کلمه ی مقدس «انسان» ندارند. آخر این چگونه موجودی است که می تواند "عبدالله مومنی" را با ضرب و شتم به سلول انفرادی بکشاند و باز از وجود آزادی در کشور سخن بگوید. مگر می شود کسی عبدالله را بشناسد و قلبش نسبت به این همه مهربانی و شفقت لبریز از عشق نشود. هر کس که عبدالله را بشناسد می داند من چه می گویم. روزها و شب هایی بود که بر بالین پدر محتضرم زندگی برایم تلخ و ناامیدکننده بود. عبدالله مدام پی گیر شرایط بیماری پدرم بود. با همه ی گرفتاریش در تمام مراسم سوگواری پدرم شرکت کرد و چقدر همدردی کرد. روزی که در دادگستری قلعه حسن خان به دلیل دفاع از مظلومی دست بند به دست در آستانه بازداشت بودم، با یک تلفن خواهرم، عبدالله به سرعت برق و باد کسی از آشنایانش را برای ضمانت من به دادگستری فرستاد و پس از آن مدام پی گیروضعیت من بود.
یقین دارم که همه ی دوستان عبدالله خاطرات بسیاری از مهربانی این مرد به یاد دارند. امروز عبدالله در آزادترین!! کشور جهان در بند است.
مگر می شود سعید حجاریان را با آن وضعیت جسمی ِرنجور در انفرادی تجسم کرد و آن گاه به سخن مهملی چون "ایران آزادترین کشور جهان است" در دل نخندید؟

برنارد شاو طنزپردازایرلندی می گوید: "تجربه نشان داده است که آدمی از تجربه هیچ نمی آموزد" و گویی این جمله در مورد دیکتاتورها مصداق واضح تری دارد. آن روز که محمدرضا شاه پهلوی در خطاب به مخالفین خود با غرور، آنها را سگ می پنداشت و باد به غبغب می انداخت که "مه فشاند نور و سگ عوعو کند" گمان نداشت که روزی حتا برای جنازه خود نیز در جهان به این پهناوری به سختی گوری بیابد.
گویا این سرشت و سرنوشت همه خودکامگان تاریخ است که زمانی صدای مردم را بشنوند و بفهمند که اینان اراذل و اوباش و خس و خاشاک نیستند که آب از سرشان گذشته باشد و غریق نجاتی دست یاری به سویشان دراز نکند.
داعیه داران زعامت آزادترین! کشور دنیا، لختی بیاندیشید. فرصت ها همچون برق و باد گذرانند. صدای مردم خویش را بشنوید و مهرها از گوش ها و دل هایتان بردارید. فردا دیر است.
باتوم و گلوله و گاز اشک آور پاسخ مطالبات بر حق مردم نیست. زندان جای شیوا و عبدالله و حجاریان و امین زاده و ابطحی و قوچانی و تاجبخش و امرآبادی و زیدآبادی و ... نیست. به خود آیید و دست از خدایی بردارید و بیش از این ،جان ِانسانها را طعمه ی مطامع گذران خود مخواهید. خون مظلومان دامن گیر ظلم تان خواهد شد. خون ریز را حمایت کردن جز خسران در پی نخواهد داشت ندا آقا سلطان ها را قربانی سلطان مابی چند صباحتان نخواهید که «چون ورق برگشت صد سلطان به هیچ»

+ این روزها بسیار به این آیه ی قرآن می اندیشم.گویا دیکتاتورها را مخاطب قرار داده است.

"ختم الله علی قلوبهم و علی سمعهم و علی ابصارهم غشاوه و لهم عذاب عظیم. خداوند بر دل های آنان و بر شنوایی ایشان مهر نهاده و بر دیدگانشان پرده ای است و آنان را عذابی بزرگ است. سوره ی بقره، آیه ۷"